Ik vroeg “hoe ziet de jouwe eruit?” aan iedereen die ik tegenkwam

[INTERVIEW] “Zo, die komt wel even binnen.” Jeroen – normaliter een relaxte gast – zat verstijfd tegenover me. Twee grote ogen keken me aan. — “Ja, het gaat wel ergens over.” Even twijfelde ik of ik het wel hardop had gezegd. “Inderdaad.” Dacht hij dat ik doof was? Omdat aan mijn oren niks mankeert kwam het luid en duidelijk aan, geen misverstand mogelijk. Deze strakke kop kon ik me niet niet herinneren eerder bij hem te hebben gezien. Toch werd zijn blik direct zichtbaar zachter. En hij werd stil. Hij dacht er echt over na. Ik had besloten aan iedereen die…